Op mijn kot in Leuven hing een grote vlag met een arend op. 

 

Het hoofding van mijn persoonlijke FB-pagina is een foto van een arend. 

 

Het openingsscherm van mijn gsm is diezelfde arend-foto. 

 

In mijn praktijk staat er een kaartje met een arend op en de quote ‘eagles don’t need turkeys to tell them what the top of the mountain looks like’.

 

De arend is altijd bij mij. 

 

Waarom? 

 

Dit is vooral geïnspireerd door de zin ‘the eagle flies alone’. 

 

Een arend is een krachtig, solitair dier. Hij is niet sociaal, leeft niet in groep, vliegt hoger dan de wolken en de andere vogels en doet zijn eigen ding. 

 

En zo heb ik mezelf ook altijd al gezien. 

 

Overal waar je mij leest, hoort en ziet, spreek ik over innerlijke groei, zelfontwikkeling, authentiek jezelf zijn, groots mogen zijn, je zielsmissie leven en volop het leven leiden zoals jij dat verlangt en waarvoor je bestemd bent. 

 

Is alles dan zo fantastisch? 

 

Nee, soms is het gewoon ook k*t!

 

Ja, zelfontwikkeling is een traag, moeizaam en bij tijden eenzaam pad. 

 

Maar soms is het ook een ‘f*ck, ik heb er zo ontzettend genoeg van - ik geef het op - ween mijn ogen uit mijn kop - ik wil eruit!!! - bullsh*t toestand!

 

En dan? 

 

Wat kan je dan doen? 

 

Heel wat vrouwen die mijn hulp komen zoeken, geven aan dat ze helemaal niet weten wie ze zijn en wat ze hier op de wereld komen doen. 

 

We leven momenteel in een complexe situatie. 

Er is een energiecrisis, er is veel collectieve angst en de opwarming van het klimaat is nog nooit zo duidelijk geweest. 

 

En op dergelijk moment worden mensen op zichzelf teruggeworpen. 

Het leven lijkt niet meer zo rooskleurig en we kunnen moeilijker vluchten in lichtzinnig entertainment. 

 

Crisissen evoceren existentiële vragen: wat is de zin hier allemaal van?

 

En dan moet ik denken aan het liedje van Stef Bos ‘Is dit nu later?’

 

“we speelden ooit verstoppertje, in de pauze op het plein

we hadden grote dromen, want we waren toen nog klein

de een werd een voetballer, de ander werd een held

we geloofden in de toekomst, want de meester had verteld

jullie kunnen alles worden, als je maar je huiswerk kent

maar je moet geduldig wachten, tot je later groter bent

 

Twee weken geleden zat ik bij mijn ondernemingscoach voor een tweedaagse. 

 

 Het waren twee intense dagen met veel inzichten en ‘zaadjes’ om op verder te borduren. 

 

 Eén van die zaadjes kwam uit een oefening. 

 

 Momenteel ben ik weer bezig aan ‘een rondje Persephone’ :). 

 Mocht je nu niet weten waarover ik het heb, daarmee bedoel ik dat ik weer eens mijn demonen in de ogen mag kijken (net zoals in de mythe van Persephone waarin ze naar de onderwereld wordt ontvoerd) om weer een laag dieper te gaan in het groeiproces naar het ontvouwen van mijn authentieke zelf. 

 

 Eén van mijn demonen is ‘men zal denken dat ik een elitaire, arrogante en onverschillige bitch ben’. 

 Van nature heb ik een krachtige energie en een natuurlijk leiderschap. 

 Maar, zoals bij zo velen, werd die energie in mijn jeugd zwaar aangepakt. 

Als je mij al een tijdje volgt dan weet je inmiddels dat ik een vrouw met een missie ben. 

De missie dat vrouwen zich niet meer klein houden maar dat ze authentiek in hun grootsheid gaan staan zodat ze helemaal hun ding kunnen doen. De reden waarom ze hier op de wereld zijn. 

En dat dit ook de manier is om meer vrouwelijke energie in het universum te laten circuleren zodat wij én moeder aarde er beter van worden. 

Het is een thema dat mij, als oude ziel, nauw aan het hart ligt. 

Daarom is de vraag die ik mij elke dag stel ‘hoe ik vandaag helpen?’. 

En vaak komt daar dan ook achteraan ‘hoe kan ik nog béter helpen?’.

Deze vraag is mijn drijfveer en daar is alles wat ik tot nu toe in de wereld zette ook uit ontstaan. 

Meest recent is de gratis FB-community voor de bewuste vrouw die alles uit zichzelf wil halen. 

Deze week ben ik er elke dag te zien via een FB-live video waarin ik een inzicht deel en jou laat nadenken over hoe het voor jou is en hoe jij stappen kan zetten om jou niet meer klein te laten houden. 

Enne, spoiler alert voor de mooie groep vrouwen die al lid is, ik ga volgende week alvast zeker door met de dagelijkse FB-live!

Maar dit is niet het topic van dit artikel. 

In mijn zoektocht ‘hoe kan ik nog béter helpen’ heb ik nog iets bedacht dat ik wil proberen. 

Een jaar of drie, vier geleden zei één van mijn cliënten ‘waarom richt jij geen club van gelijkgestemden op?’. 

Op dat moment lachte ik dat idee weg, aangestuurd door het stemmetje in mijn hoofd ‘wie ben ik om…’ .

Maar de opmerking liet mij niet meer los…

 

Ik had echter geen idee hoe ik dit moest verwezenlijken. 

Als amateur-filosoof en liefhebber van geschiedenis dacht ik aan Zeno, grondlegger van het stoïcisme, die met een groep van leergierigen te vinden was in de zuilengang in het centrum van Athene. 

Of aan Epicurus die met zijn groep rondhing in zijn tuin. 

Maar deze ideeën leken mij niet realistisch :).

 

In mijn zoektocht naar inspiratie stootte ik op de naam Seth Godin, schrijver en spreker (yep, hij heeft ook een TED-talk :)) en de peetvader van het bouwen van een ‘tribe’. 

Het woord ‘tribe’ sprak mij heel erg aan maar verder dan dit kwam ik niet. 

 

In de jaren die daarop volgden, merkten anderen ook regelmatig dergelijke zaken op. 

Hoe waardevol de individuele sessies met mij waren maar hoe men ook meer omkadering wilde. 

Meer input tussen de gesprekken door zodat ze alles konden blijven vasthouden. 

Meer kansen om vragen te stellen. 

Meer ontmoetingen met gelijkgestemden. 

 

Zo ontstond in 2020 mijn eerste traject ‘Blijf jezelf niet in de weg staan!’. 

En deze mensen wilden na het traject verder doorgroeien met mij en zo ontstond in 2021 het traject ‘Voor de ziel die haar naam zoekt!’. 

Opnieuw kwam na dit traject de vraag om méér waardoor recentelijk het traject ‘Een leven op het pad geleid door jouw ziel!’ het daglicht zag. 

En elk traject heeft een gesloten FB-groep waar men alle vragen kan stellen, elkaar kan motiveren en inspireren. 

 

Maar de vraag bleef komen om ‘een clubke’ op te richten. 

Los van de trajecten, overkoepelend, om connectie te maken, om inspiratie en motivatie op te doen, als ankerplaats. 

Als dit niet de eerste letter is dat je leest van mij dan weet je al dat innerlijk groeien een traag proces is. 

Tot grote frustratie van mijn coachees :). 

Enne, soms ook nog van mij zenne. 

 

Maar toch is het zo. 

Ik zeg dan ook vaak ‘je mag jezelf niet vergelijken met de persoon die je gisteren of vorige week was maar wel met de persoon die je vorig jaar of twee jaar geleden was’. 

 

Dat doe ik zelf namelijk ook zo. 

En daarbij zijn mijn artikels natuurlijk een mooie bron van informatie. 

Gezien ik al sinds begin 2020 wekelijks mijn bedenkingen op papier zet, heb ik een naslagwerk van mijn eigen evolutie (misschien ben jij wel een fervente dagboekschrijver en heb je dat ook hé?).

 

Zo keek ik vandaag eens terug naar wat ik schreef in deze periode vorig jaar. 

De arena zit stampvol. 

Op de tribunes ziet het zwart van het volk. 

Het geschreeuw en gejoel is niet te harden. 

De zon brandt genadeloos.

En daar - helemaal beneden - staat een gladiator, bewapend met enkel een schild en een zwaard.

Voor hem een grote glimmende strijdwagen met daarop een, van kop tot teen in harnas gestoken, soldaat. 

 

Zie je het voor je? 

Kan je het gejoel horen? 

Voel je de warmte van de zon? 

 

Waar zie jij jezelf? 

 

Zit je op de tribune? 

Ver weg van het spektakel of lekker dichtbij, op de goede stoelen? 

Kijk je naar ieder bloedend detail of sla je de ogen neer als het jou teveel wordt?

Vind je de gladiator zielig of een held? 

Mag hij winnen of zie je hem liever verliezen? 

Geef je hem genade of de doodssteek?

 

Of ben je de soldaat? 

Kom je zwaarbewapend in de strijd? 

Klaar om weg te vluchten in jouw wagen als het te gevaarlijk wordt? 

Vind je de gladiator een moedig man of een mier die je met alle plezier vermorzelt? 

Wil je winnen of geef je de gladiator een kans?

 

Ben je misschien de gladiator? 

Gisteren had ik een gesprek met mijn coach. 

Eén van haar vragen was ‘heb je onvervulde verwachtingen naar jouzelf toe?’. 

En daar was mijn antwoord toch eigenlijk wel ‘ja’ op. 

 

Ik vind van mezelf dat er nog altijd niet alles uitkomt wat er in zit. 

 

Ja, ik heb al een hele weg afgelegd. 

Ja, ik heb al veel saboteurs getackeld. 

Ja, ik heb al het een en het ander gerealiseerd. 

 

Maar het kan nog altijd meer en beter. 

 

Ik ben goed in wat ik doe en dat vertaalt zich - voor mij - nog niet genoeg in de realiteit. 

Ik heb nog geen naam en faam. 

In de kinderpsychologie (nee, niet weglopen, ik leg straks de link naar jou:)) zijn de termen hechtingsgedrag en de drang om te ontdekken en te verkennen gekende begrippen. 

 

Een kind dat veilig gehecht is, heeft een gezonde balans tussen de veiligheid en de vertrouwdheid van de ouderfiguur opzoeken én het verlangen om de wereld te verkennen. 

 

Deze morgen, tijdens mijn wandelmoment, luisterde ik naar een podcast met Esther Perel (relatietherapeut). 

Ik hoorde haar zeggen dat het in partnerrelaties altijd gaat om de behoefte aan veiligheid én de nood aan vrijheid. 

We willen dat onze partner de veiligheid, de zekerheid en de stabiliteit geeft die we nodig hebben in ons bestaan. 

En we willen ook de vrijheid om ‘ons ding’ te kunnen doen. We willen als individu autonoom zijn. 

 

En toen voelde ik: verrek, dat is hetzelfde!

 

Ik spreek dagelijks vrouwen met fantastische plannen. 

Een opleiding volgen.

Een boek schrijven.

Een eigen praktijk beginnen. 

Een artikel op sociale media plaatsen.

Hun visie geven tijdens een teamvergadering. 

Opkomen voor zichzelf tijdens een discussie thuis. 

Hun eigen behoeften centraal zetten. 

Een kunstwerk aan de wereld laten zien. 

Een solo-reis maken. 

Hun wensen duidelijk maken. 

 

Maar als ik ze later dan terugzie, hebben 8 op de 10 deze plannen niet doorgevoerd. 

Ze hebben zelfs de eerste stap niet eens gezet.

Hoewel ze heel goed weten wat deze eerste stap, zelfs mini-stap, is. 

 

Waarom? 

 

Als jij jou hierin herkent, durf jij jouzelf dan heel eerlijk de vraag te stellen? 

 

Wat houdt jou tegen? 

Waar heb je schrik van?

Waarom twijfel je aan jezelf? 

Waarom doe je niet datgene waar elke vezel in jouw lijf naar verlangt? 

Waarom laat je zoveel kostbare tijd door jouw vingers glippen? 

 

 

In mijn podcasts stel ik mezelf in de intro voor als ‘mentor voor de vrouw die haar pad zoekt’. 

 

Ik twijfel vaak over hoe ik mij het best voorstel. 

Zoals je ook kan lezen in mijn artikel van april laatsleden. 

 

Mentor is een woord dat uit het Grieks komt en ‘adviseur’, ‘vriend', ‘vertrouweling’ betekent. 

Een tijdje geleden plaatste ik op mijn website een tekst die héél duidelijk maakt voor wie mijn trajecten wél zijn en voor wie helemaal níet

 

Ik hou namelijk van duidelijkheid. 

Zeggen wat er te zeggen is. 

Niet rond de pot draaien. 

Niet treuzelen en talmen maar actie en vooruit. 

Zaken aanpakken in plaats van leuteren. 

 

En soms is dat niet zo aangenaam om te horen, nee. 

En soms krijg ik daar kritiek op, ja. 

Maar zelf vind ik dat ik nog niet scherp genoeg ben. 

Dat ik nog niet altijd even duidelijk zeg wat ik te zeggen heb. 

Hoewel ik voor velen al té ben, ben ik voor mezelf hierin nog altijd een work in progress :). 

 

Vandaag even een oefening in deze ‘scherpte’. 

Grootsheid. 

Het is een beladen woord….

Misschien denk je nu aan arrogantie, aan opschepperij en aan ‘iets bescheidener graag’.

 

En joúw grootsheid. 

Dat is niet alleen een beladen woord maar waarschijnlijk ook

een ‘shit, daar ben ik gruwelijk bang voor’ - woord

of een ‘die heb ik helemaal niet’ - woord

en een ‘wat zullen ze dan wel niet zeggen over mij’ - woord.

 

Ik ben letterlijk een grote vrouw. 

Met mijn 1m75 steek ik meestal iets uit in een groep van vrouwen

en ik heb een lichaamsbouw waar je niet naast kan kijken. 

 

Fysiek kan ik mij eigenlijk niet verstoppen.

En toch probeer ik het altijd. 

Omdat ik mijn innerlijke grootsheid altijd heb ingehouden. 

 

Waarom? 

Ik sprak deze morgen één van mijn coachees. 

Een prachtige dame. 

Stap voor stap komt ze dichter bij haar authentieke zijn, haar ‘zone of genius’ en bij wat ze hier op deze aarde te doen heeft. 

 

Maar toch houdt ze zichzelf op een bepaalde manier nog klein….

 

Ze ziet zelf steeds beter haar eigenwaarde en haar grootsheid maar durft deze nog niet volledig te tonen aan de buitenwereld. 

 

Telkens ze probeert om zich in al haar kracht te tonen, komt er weerstand van de omgeving. 

Als reactie daarop maakt ze zichzelf snel terug kleiner. 

 

Het is allereerst fantastisch dat ze zichzelf toont in haar eigenheid!

Dat is voor veel vrouwen al een hele opdracht. 

Mocht dit voor jou het geval zijn dan kan ik jou helpen hé, stap voor stap.

 

Maar jouw eigenwaarde en grootsheid zien, voelen, claimen en volledig van jou maken is één stuk van het pad. 

Naar buiten komen met die grootsheid én blijven staan in die grootsheid ondanks de weerstand van jouw omgeving is een volgende stuk van het pad. 

 

‘Waarom gaat dit zo traag?’ 

 

‘Wat maakt dat dit moeizaam gaat?’

 

Het zijn verzuchtingen die ik regelmatig hoor van mijn coachees. 

En ze zijn mij ook heel herkenbaar.

 

Zelfontwikkeling.

Innerlijke groei.

Het verhogen van jouw bewustwording.

Het gaat traag en moeizaam. 

 

Het is een pad met veel kronkels en obstakels over onbekend terrein. 

En dit kan alleen maar stap voor stap. 

Overgoten met geduld en mildheid voor jezelf.

 

Elke maand heb ik met mijn coach een ‘evaluatie van de vorige maand - planning voor de volgende maand’ - gesprek. 

En terwijl ik deze morgen het document aan het opmaken was ter voorbereiding van dit gesprek besefte ik plots iets.

 

Ik was in een valluik getrapt!

 

Een spiritualiteits - valkuil. 

 

Ik zie natuurlijk ook dat ‘men’ steeds meer en meer met spiritualiteit naar buiten komt. 

Mensen zijn van nature op zoek naar zingeving en met het wegvallen van het geloof in de oude instituties ligt de weg open voor spiritualiteit. 

 

Natuurlijk vind ik dat een goede evolutie. 

Maar dan zie ik op allerlei Instagram kanalen activaties, manifestaties, Kundalini-risings en downloads aan de lopende band in héél dure retraites. 

 

En dan word ik jaloers. 

 

Volg je mij al op Instagram? 

Dan heb je waarschijnlijk gezien in mijn stories dat ik gisteren aanwezig was op het event van Veronique Prins, dé Kick-Ass businesscoach van Nederland zoals ze zich zelf noemt. 

 

Het was de eerste keer dat ik haar live aan het werk zag en inderdaad, wow, wat een powervrouw!

Ik ben nog altijd een beetje aan het bekomen :). 

Veronique is zo’n dame naar wie ik opkijk en tegelijk ook schrik van heb. 

 

Ik heb gehuild, ik heb gelachen en ik ben tot een aantal - toch wel confronterende - inzichten gekomen. 

Het moet allemaal nog wat bezinken en ‘sudderen’ maar ik wil vandaag toch al een aantal zaken met jou delen. 

 

Eén van de vragen tijdens het event was “waarom ga je niet ‘all the way in’, wat houd je nog tegen om volledig te gaan staan voor jouw waarde en jouw boodschap?”.

 

Misschien heb je het mij al horen zeggen of misschien nog niet maar vanaf 1 juli word ik (allé, mijn praktijk) BTW-plichtig. 

 

Nee, dit wordt geen boekhoudkundige uitzetting dus blijf effe hangen :). 

 

Door het feit van deze - voor mij nieuwe - verplichting verandert er ‘wel wat’ in mijn facturatie en administratie. 

Dus zat ik gisterenavond bij mijn boekhouder (waar ik dus vanaf nu meer dan één keer per jaar zal zitten….). 

 

Ik zat sinds gisterenmorgen al met een knoop in mijn maag want cijfers en ik, dat gaat niet samen. 

Ik ben Latijn gestudeerd dus voor economie was er in mijn lessenrooster geen plaats. 

Boekhouding was geen vak tijdens mijn universitaire studies. 

En om zelfstandig te worden had ik geen bedrijfsbeheer nodig….

Allemaal niet zo handig nu bekeken maar soit, het is wat het is. 

 

Dus daar zat ik gisterenavond bij iemand die goochelt met procenten waar ik al blijf hangen bij ‘zei ze nu 79 of 97’? 

Ik had voor de zekerheid mijn man meegenomen want - je raadt het al - hij heeft wel al die cijfer-boekhouding-beheer-toestand vakken geleerd. 

 

Na een uurtje stonden we terug buiten en voelde ik mij vier jaar oud. 

Ik las gisteren het artikel ‘Waar is de nieuwe wereld?’ van de Nieuwe Balans Energie. 

Daarin was er één zinnetje dat enorm bij mij binnenkwam: “Kies je voor mee lijden of ga je mee leiden?”. 

 

In eerste instantie zou je denken ‘maar dat is toch simpel hé Vicky: mee leiden natuurlijk’. 

En dat klopt natuurlijk ook. 

Ik leid mee. 

 

Ik ken mijn zielsmissie. 

Ik kom naar buiten met mijn boodschap.

Ik leef mijn leven zoveel mogelijk geleid door mijn ziel. 

Ik begeleid, faciliteer en maak ruimte voor transformatieprocessen bij ‘mijn vrouwen’. 

Ik ben voortdurend aan het werk met mijn eigen innerlijke groei en maak hiervan ook mijn hoogste prioriteit. 

 

En toch lijd ik ook mee. 

 

Gisteren had ik eveneens een gesprek met mijn coach (ja, ‘toevallig’ las ik het artikel ná mijn gesprek). 

Zij stelde mij de vraag ‘wat is nu jouw allergrootste angst?”. 

 

Weet je, er zijn twee redenen waarom mensen veranderen. 

 

De eerste reden is om angsten te verminderen. 

De tweede reden is om verlangens te vervullen. 

 

Veranderen, ontwikkelen, groeien, … dat is lastig en je moet super gedreven zijn om dit proces aan te gaan. 

 

Die super-gedrevenheid kan echter alleen maar binnenin jouzelf ontstaan. 

Je kan niet veranderen omdat iemand anders dat wil.

Jouw angsten moeten jou zodanig frustreren dat je bereid bent om alles te doen om ze kwijt te geraken. 

Of jouw verlangens moeten zodanig heftig worden dat leven zonder deze invulling niet meer mogelijk is. 

 

Velen bereiken dit punt echter niet. 

Ze blijven zitten met hun angsten en / of onvervulde verlangens.

Bovendien gaan velen ook nog eens hun verlangens onderdrukken. En daar kruipt veel energie in!

 

Alle energie gaat dus naar angsten onder controle proberen te houden (ipv. aanpakken) en verlangens volop onderdrukken en dan klaagt men dat het leven lastig is….

Tja…..

 

Het kan ook anders hé. 

 

“Hoe moet ik mezelf nu noemen?”

 

Mijn coachee kijkt mij vragend aan. 

We zijn aan module 4 van het traject ‘Voor de ziel die haar naam zoekt!’. 

De eenheid in haar ziel is terug hersteld, haar zielsmissie is duidelijk en de volgende stap is naar buiten komen met deze zielsmissie. 

Als de bekwame hulpverlener die ze is. Met haar ‘zone of genius’ die ook duidelijk is. 

Maar hoe giet je dat in één of een paar woorden zodat het direct duidelijk is voor de buitenwereld wat ze doet?

 

Het is een vraag waar ik ook mee sukkel. 

 

Ik noem mezelf een ‘mentor’ maar ik voel ook duidelijk dat deze term de lading niet dekt. 

Een mentor is eigenlijk meer iets van het bedrijfsleven. 

Maar ook ‘therapeut' en ‘coach' passen niet (meer). 

 

Ik ben weer op de rails :). 

 

Ik heb altijd al graag gelezen. Van kinds af aan al. 

Op reis was het altijd puzzelen in welk kastje van de caravan ik nog een boek kwijt kon. 

In een boekenwinkel en in een bibibliotheek geraak je mij kwijt. 

En als ik als passagier in de auto stap dan heb ik steevast een boek mee.

 

Eén nadeel: heel veel zaken interesseren mij en ik ben heel leergierig. 

Met als gevolg dat ik altijd met meer boeken thuis kwam dan dat ik tijd heb om te lezen. 

 

Maar daar kwam verandering in…

Veertien dagen geleden hield ik mijn eerste workshop ‘Ten volle en authentiek vrouw zijn’ en deze verliep heel goed :))!

De deelnemers waren enthousiast en ik vond het fijn om te doen dus er komt zeker een volgende workshop in het najaar. 

Ik laat ruim op voorhand weten wanneer dit zal zijn want nu waren er een aantal mensen die wilden aanwezig zijn maar zich niet meer konden vrij maken. 

 

Een opmerking van één van de deelnemers aan de workshop deed mij echter nadenken. 

 

Ze zei dat ze zo blij was dat ze had deelgenomen want dat ze nu een heel ander beeld had van mijn werk. 

Ze wist dat ik ‘spiritueel bezig was’ en dat ze daarmee dacht dat mijn trajecten er vooral waren voor vrouwen die healers of mediums waren. 

Maar dat ze nu had gezien dat het gaat om eenheid in jezelf te creëren, ook voor de ‘gewone’ vrouw. 

Ze maakte mij duidelijk dat mijn boodschap ‘naar buiten toe’ niet voldoende dekt wat ik werkelijk kan betekenen van iemand die bij mij in een traject stapt. 

 

Dankbaar voor haar opmerking ging ik hierop ‘knabbelen’ (ken je dat gevoel van de zelfreflectie-molen die overuren draait?). 

 

Exact omschrijven wat ik doe zodat iedereen hier een helder beeld bij heeft, vind ik moeilijk. 

 

Dit komt natuurlijk omdat ik vijftien jaar lang niet naar buiten kwam met mijn werk. 

Toen vroeger iemand vroeg wat ik deed voor werk antwoordde ik dat ik psycholoog - psychotherapeut ben en meestal werd er niet doorgevraagd :).

 

Nu - sinds ik bij Ann, mijn ondernemerscoach, in begeleiding ben - probeer ik exact te formuleren wat ik doe. 

 

Dit natuurlijk omdat jij als lezer van mijn nieuwsbrief, als volger op sociale media en/of als deelnemer aan mijn webinar heel goed zou kunnen voelen of jij kan worden geholpen door in een traject met mij te stappen. 

Want soms hoor ik na een webinar ‘ik ben al in begeleiding bij een psycholoog dus ik heb geen nood aan jouw begeleiding’. 

Terwijl ik wéét dat mijn trajecten anders zijn dan de klassieke psychotherapie. 

Een cliënte zei mij deze week ‘jij gaat alles aan wat je wil, jij hebt geen schrik’. 

 

En met dit te zeggen heeft ze gelijk en geen gelijk. 

 

Ja, ik ga voor alles wat ik wil. 

Máár ik heb wel schrik.

 

Uit mijn comfortzone komen is voor mij net zo spannend als voor jou!

Als dit artikel op donderdagavond in jouw mailbox komt, heb ik er net mijn allereerste workshop op zitten. 

En geloof mij dat het mij buikpijn heeft gegeven :).

 

Maar inderdaad ik ga wél achter alles aan wat ik wíl.

 

Er zijn twee soorten mensen in de wereld: diegenen die durven gaan voor hun dromen en diegenen die blijven dromen. 

 

Een maand geleden schreef ik in mijn nieuwsbrief ‘Heerlijk verwarrend!? dat ik voor 16 maart een 

energetische massage had geboekt. 

 

Dit was dus gisteren…..

 

Het was een heel fijne maar ook zó overweldigende gebeurtenis. 

 

De eerste maanden van dit jaar voelde ik intuïtief heel sterk dat ik ‘op de wip’ stond. 

Klaar voor een transformatieproces, klaar om ergens ‘in te duiken’. 

En dus ging ik een maand geleden actief op zoek naar ‘iets met lichaamswerk’. 

Eigenlijk verbazend vlug (hallo universum:)) kwam ik op een site van een energetisch therapeut. 

Ik bekijk een aantal foto’s, las hier en daar een stukje tekst maar voelde vanaf de eerste minuut al ‘daar moet ik zijn’. 

Ik schrijf dit artikel op 8 maart: internationale vrouwendag. 

 

De aanzet van deze dag zag het levenslicht in 1908 toen 15 vrouwen in de stad New York demonstreerden voor minder werkuren, een beter salaris en stemrecht. 

 

In 1910 werd het voor het eerst een Internationale Vrouwendag toen op een Internationale Conferentie van Werkende Vrouwen in Kopenhagen 100 vrouwen uit 17 landen samen kwamen.

 

Sindsdien wordt Internationale Vrouwendag gevierd om de maatschappij bewust te maken van vrouwenrechten en de ongelijkheid in de samenleving op te heffen. 

 

Elk jaar wordt er een thema gekozen en dit jaar is het thema #BreakTheBias. 

Dit gaat over inclusiviteit, diversiteit en gelijkheid. 

Om ons uit te spreken tegen stereotypering, vooroordelen en discriminatie. 

Verschillen moeten worden aanvaard en gevierd!

 

Het is een dag om alle prestaties van vrouwen wereldwijd te vieren én bewust te zijn van de strijd die nog moet worden gestreden. 

 

Hetgeen mij naar jou brengt, prachtige vrouw: hoe vier jij jouw vrouw-zijn?

De wereld en de huidige situatie…

 

Ik heb er mij nog niet over uitgesproken. 

En misschien verwacht je dit ook niet of net wél. 

Eindelijk was ik ook niet van plan om hier iets over te schrijven. 

 

Maar ik sprak deze week mijn coach en toen ons gesprek ook de oorlog aanraakte - zoals in zoveel conversaties momenteel - daagde het mij dat ik hier wel iets kan over zeggen. 

Neen, niet over alle onderliggende economische en politieke toestanden. Maar wel over het collectieve energieveld.

 

En mijn ervaring van gisteren sterkte mij in deze gedachte. 

Dus vandaar dat ik hier tot een poging ga wagen…

 

En ja, het is echt slecht een poging en misschien komt het vaag en onduidelijk over want gezien mijn transformatieproces (zie vorige nieuwsbrief, ‘Zonder woorden’,  te lezen op mijn website) laat de verwoording van wat ik voel mij momenteel wat in de steek. 

Want hoewel ik héél verbaal ben (vraag maar aan mij omgeving :)) krijg ik steeds meer en meer het gevoel dat ik beter eens een tijdje mijn mond zou houden zodat al de ‘oude woorden’ uitdoven en er ruimte komt voor het ‘nieuwe’. 

 

“Ik weet het niet.”

 

“Ik heb hier geen woorden voor.”

 

“Ik voel wel dat er iets zit maar ik weet niet wat.”

 

Het zijn uitspraken die ik veel hoor. 

 

En dat is uiteraard ook niet verwonderlijk. 

Het zijn uitspraken die horen bij een transformatieproces. 

 

Het is logisch dat zaken die nog nooit gezien werden, die geen bestaansrecht kregen, ook geen woorden hebben. 

 

Met heel veel zorg, liefde, aandacht en tijd blijven stilstaan bij dergelijk gesloten iets zorgt ervoor dat het zich langzaam opent en ontvouwt. 

Eerst heel schuchter en behoedzaam, daarna steeds duidelijker en steviger. 

 

Als mentor ben ik heel goed in het aanvoelen en zien van wat zich wil ontvouwen, om dit dan ook met veel zorg te verwelkomen. 

 

Donderdag is nieuwsbrief-dag. 

De tijd om deze te schrijven is netjes ingepland.

Ik zit in mijn bureau/zetel en bedenk me wat ik ga schrijven. 

 

Allerlei onderwerpen passeren de revue en hoewel die allemaal waardevol zijn (en zeker ‘stof’ voor een nieuwsbrief) gaat mijn vuur er momenteel niet van aan. 

 

En ik wil niets schrijven waar ik niet van ‘aan’ ga. 

In het cirkelmoment van de sisterhood van de vrouwen binnen het traject ‘Voor de ziel die haar naam zoekt!’ hadden we het er dinsdag nog over. 

Wij zijn als vrouw passievolle, intense wezens en we worden telkens opnieuw gekooid.

Het wordt tijd dat we ongetemd leven!

 

Dus waar wil ik vandaag met passie over schrijven? 

Wat wil er uit? 

 

En dan komt er maar één onderwerp naar boven. 

Maar mijn innerlijke criticus houdt dit tegen: ‘niet interessant’, ‘alleen maar jouw hersenspinsels waar jouw lezer niets aan heeft’, ‘schrijf maar over iets anders want dit wordt mega-vaag’. 

 

Maar zoals je ondertussen weet, luister ik niet naar mijn innerlijke criticus. 

Dus ik schrijf bij deze dit artikel over wat mij de laatste weken bezighoudt :). 

 

Met name: ik verlang ontzettend naar de terugkeer van het licht!

 

Mijn coach en mijn marketingbuddy ‘stimuleren’ mij al een tijdje om een workshop te geven. 

Ik heb al die tijd de boot afgehouden. ‘Goed idee, zal ik zeker doen maar nu nog niet, daar ben ik nog niet klaar voor’. 

 

En nu ben ik mijn eigen geleuter beu!

 

Wat betekent ‘ik ben er nog niet klaar voor’? 

Hoe kan ik dat nu weten? 

Springt er dan ergens een licht op groen? 

Begint de aarde dan te beven? 

Nee hé. 

 

Waar kan ik mij dan wel op richten? 

 

Ik kan heel eerlijk luisteren naar mezelf. 

Naar mezelf vóórbij mijn innerlijke criticus. 

 

Vind ik het spannend om een workshop te geven? Heel erg! 

 

Zou ik dit liever nog wat uitstellen? Heel erg!

 

Vind ik dat ik dit toch moet doen? Absoluut!

 

Wil ik dit graag doen? Ja, eigenlijk wel heel erg :). 

 

En het is deze combinatie van schrik en verlangen die mij toont dat dit de juiste weg is.