Verdriet.

Hartzeer. 

Zielspijn.

 

Het zijn héél moeilijk te dragen emoties. 

En toch hebben we er allemaal - in meer of mindere gradaties - mee te maken. 

 

Waarom? 

 

Waarom voelt een mens zich soms alsof hij in stukken uiteen wordt gescheurd?

Wat is de functie hiervan? 

Waarom doet onze geest en ons lichaam ons dat aan? 

Is dit zelfbehoud? 

Is dit zelfzorg? 

 

Zo klinkt het alvast niet hé. 

 

Wel doel heeft het dan wel? 

 

Het doel van innerlijke groei!!

 

Misschien is dit nu niet het antwoord dat je wou horen. 

Of misschien denk je nu ‘ja, Vicky, lekker cliché hé. Heb je niets nieuws te vertellen? Doei zenne’. 

 

Maar blijf effe hangen. 

Misschien heb ik jou wel iets nieuws te vertellen ;).

 

Je bent één van mijn lezers dus je bent bezig met zelfontwikkeling want ik schrijf niet over de beste manier om jouw muur te bepleisteren hé. 

Dus je hebt weet van oude patronen, kwetsuren van jouw innerlijke kind, zaken uit het verleden die herstel nodig hebben enzovoorts. 

 

En die zaken zijn allemaal belangrijk hé. Dat hoor je mij zeker niet anders zeggen. 

En ik begeleid een heel aantal vrouwen hierin. 

 

Maar stel dat je de meeste patronen uit jouw jeugd hebt rechtgetrokken, dat je in alle rust samen leeft met jouw innerlijke kind en dat je heel goed weet om te gaan met jouw emotionele triggers. 

Ben je dan klaar? 

Ben je dan als mens ‘af’? 

Is het werk dan voorbij? 

 

Nee. 

Volgens mij niet. 

Volgens mij begint het dan pas. 

 

Dan pas kan je aan de échte weg beginnen. 

En ook daarin begeleid ik ‘mijn vrouwen’. 

 

Welke échte weg? 

Tja, daar heb ik nog niet de juiste naam voor gevonden.

Ik ben geneigd om te zeggen ‘de weg voorbij dit aardse bestaan’ maar dit klopt niet volledig want we zijn wel degelijk op de aarde hé. 

En ‘de weg naar de verlichting’ vind ik te zwaar doorwegen. 

 

Dus over de naam van die weg moet ik nog wat ‘sudderen’ :). 

 

Maar het gaat over de weg naar ‘meer’. 

De weg voorbij jezelf als afgesneden individu. 

 

Want dáár komt ook pijn vandaan. 

De pijn van de fundamentele eenzaamheid. 

 

Een pijn die er niet hoeft te zijn. 

Want we zijn allemaal onderdeel van het universum en dus allemaal met elkaar verbonden. 

 

Maar ook hier komt innerlijke groei aan te pas. 

 

Om die verbondenheid - die eenheid in en met het universum - te voelen, moet je eerst ‘één’ zijn met jezelf, met jouw ziel.

En dat houdt meer in dan ‘hersteld’ zijn. 

 

Je moet ‘hersteld’ zijn als mens én je moet weten wat je hier komt doen. 

Welke rol jij hier te spelen hebt in dit groter geheel. 

Wat jouw zielsmissie is. 

En als je hier een idee van hebt (nee, het hoeft niet ‘af’ te zijn) dan komen ‘anderen’, ‘gelijkgestemden’ op jouw pad. 

Anderen die een oprechte verbinding met jou aangaan. 

Anderen die jou tonen waar je nog kan groeien en waar de finesse van jouw zielsmissie ligt. 

Die jou tonen hoe jouw licht nog meer kan schijnen. 

Die jou laten voelen hoe het voelt om verbonden te zijn - door hen - met het universum. 

Die jou doen verlangen naar ‘nog meer’. 

 

Verdriet komt door oude patronen en zorgt ervoor dat je op zoek gaat naar herstel voor deze oude kwetsuren in jouw mens-zijn.

 

Hartzeer komt door het afgesneden zijn van belangrijke ziels-anderen. 

Het zorgt ervoor dat je op zoek gaat naar die zielsverwanten. 

Zielsverwanten die je nodig hebt om verder te kunnen groeien. Voorbij het functioneren als een ‘hersteld’ mens en op verdere ontdekkingstocht naar jouw zielsmissie.

 

Zielspijn komt door het afgesneden zijn van het universum. Het zorgt ervoor dat je steeds verder gaat in jouw zoektocht naar versmelting met anderen en dus met het universum. 

Want échte versmelting met het universum, daar kunnen we als mens levend op deze aarde niet aan. We kunnen er alleen maar zo dicht mogelijk bij geraken via de zielsenergie van en met anderen. 

 

 

Uiteraard ben ik zelf ook nog steeds op ‘die’ weg en dus zoekende.

Vandaar dat ik ook nog niet altijd de juiste woorden heb :). 

 

En misschien vind je dit schrijven vaag. 

Of misschien triggert het jou. 

Of misschien resoneert het met jou.

 

Als je het wil, mag je mij jouw reactie laten weten. Want we hebben elkaar nodig om te groeien.

 

Zelf situeer ik mij op het niveau van het vooruitgestuwd worden door het hartzeer.

 

En uiteraard ben ik ook benieuwd op welk niveau jij jouzelf situeert. 

 

 

Groetjes, 

Vicky